Jedni mówią o rewolucji, drudzy o nieuchronnym połączeniu mediów i telekomunikacji. Wszystko to za sprawą gwałtownego rozwoju szerokopasmowego Internetu oraz rodzącego się potencjału naziemnej telewizji cyfrowej. W Europie 1 Mb/s wydaje się zawrotną przepustowością, ale Japonia i Korea nie schodzą poniżej 10 Mb/s. Tymczasem Polska dusi się w dostępie komutowanym lub pseudo szerokopasmowym na poziomie 128 kb/s. Nasza Narodowa Strategia Rozwoju Dostępu Szerokopasmowego do Internetu na lata 2004-2006 niestety nie odpowiada na najważniejsze pytanie, co trzeba zrobić, by nie zostać w tyle. Problem tkwi nie tylko w infrastrukturze telekomunikacyjnej, ale również w tym, do czego chcemy wykorzystać Internet szerokopasmowy oraz naziemną telewizję cyfrową.

To nie czas na walkę konkurencyjną ani spory polityczne. Trzeba wspólnie usiąść do stołu i porozmawiać o tym, jak spożytkować doświadczenia innych aby, z jednej strony, uniknąć błędów, a z drugiej - nadrobić dzielący nas dystans do reszty państw europejskich. Którędy iść, by rzeczywiście tworzyć podwaliny gospodarki wiedzy. Nie obawiać się sieciowych usług, zarówno tych poważnych, jak i o bardziej rozrywkowym charakterze, i nie wstydzić się na nich zarabiać. By dopiero na tym tle rozważyć techniczne aspekty technologii szerokopasmowych.