Celem gry było ukazanie konieczności budowania ludzkich i instytucjonalnych relacji między specjalistami zajmującymi się fizyczną ochroną granic, bezpieczeństwem teleinformatycznym i zarządzaniem kryzysowym.


Zasady

Gra toczyła się na terenie ośrodka szkoleniowo-wypoczynkowego "Exploris" między godz. 18.30 a 22.30 w dniu 18 kwietnia 2007 r. Do gry zaprosiliśmy pięć zespołów od 3 do 5 osób, które przyjęły nazwę zespołów doradców Krajowego Sztabu Antykryzysowego (KSA), którym dowodził Waldemar Pawlak, były premier RP, poseł na Sejm RP i prezes Zarządu Głównego Związku Ochotniczych Straży Pożarnych. W skład Krajowego Sztabu Antykryzysowego weszli również Kamil Kurowski, dyrektor sektora publicznego Microsoft Polska i Kazimierz Szot, prezes zarządu International Data Group Poland SA, wydawcy tygodnika Computerworld.

Każdy zespół doradców został oznaczony zielonym, czerwonym, fioletowym, niebieskim i białym kolorem, który był ich znakiem rozpoznawczym. Zespoły doradców konkurowały ze sobą przedstawiając szefowi KSA na odprawach propozycje rozwiązania problemów w dwóch fazach fikcyjnego kryzysu o charakterze międzynarodowym i interdyscyplinarnym (patrz Opis kryzysu). Szef KSA oceniał propozycje zespołów doradców (zespoły wybrały swojego sprawozdawcę) według następujących kryteriów: użyteczności rozwiązania problemu i prawdopodobieństwa zajścia danego scenariusza. I na tej podstawie przyznawał każdemu zespołowi punkty w skali od 0 do 5. Miał wygrać zespół, który w obu fazach gry zdobędzie najwięcej punktów.


Nagrody

Microsoft Polska ufundowała nagrodę główną w postaci pakietów oprogramowania Windows Vista i Office 2007 oraz nagrody pocieszenia. Tygodnik Computerworld ufundował nagrody publiczności - roczną prenumeratę czasopisma dla zespołu doradców, który swoim sposobem myślenia przekonał do siebie największe grono gości konferencji. W tej sprawie zostało przeprowadzone stosowne głosowanie.


Loża Arbitrów

Organizatorzy gry wojennej - tygodnik Computerworld i Microsoft Polska - powołali Lożę Arbitrów w składzie: Daniel Grabski, Microsoft Polska, Andrzej Gontarz, redaktor tygodnika Computerworld, Sławomir Kosieliński, redaktor tygodnika Computerworld, Mirosław Maj, dyrektor CERT Polska, Jarosław Mojsiejuk, wiceprezes Polskiej Izby Informatyki i Telekomunikacji, Józef Orzeł, wiceprezes Stowarzyszenia Miasta w Internecie, Wiesław Paluszyński, wiceprezes Polskiego Towarzystwa Informatycznego, przewodniczący konferencji, Jakub Ryzenko, szef Polskiego Biura ds. Przestrzeni Kosmicznej, Krzysztof Silicki, dyrektor techniczny NASK, przedstawiciel Polski w Radzie Zarządzającej ENISA. Zadaniem Loży Arbitrów było obserwować pracę zespołów doradców i Szefa KSA, rozstrzygać kwestie formalne, pobudzać publiczność do aktywności oraz pełnić funkcję "Deus ex machina" - szczególnie w przypadku przebiegu fazy II, prześledziwszy decyzje Szefa KSA. Loża Arbitrów ogłosiła, kto został zwycięzcą gry.


Przebieg gry

Każdy gość konferencji otrzymał w materiałach konferencyjnych niniejszy regulamin oprócz Opisu konfliktu i zadań konkursowych, które zostały ujawnione, dopiero gdy gra się rozpoczęła.

Po ogłoszeniu rozpoczęcia gry, uformowały się zespoły doradców, których składy zostały zarejestrowane przez Sekretarza Gry.

Gra rozpoczęła się o 18.30. Wówczas prowadzący grę z ramienia Loży Arbitrów - Sławomir Kosieliński i Jakub Ryzenko - przedstawili założenia gry i zachęcali do zgłaszania poszczególnych zespołów Sekretarzowi Gry. Gdy Sekretarz Gry potwierdził rejestrację zespołów pod proporcami zielonym, czerwonym, fioletowym, niebieskim i białym, prowadzący przedstawili Krajowy Sztab Antykryzysowy i Lożę Arbitrów. Następnie ujawnili opis konfliktu i postawili zadania konkursowe Krajowemu Sztabowi Antykryzysowemu i podległym mu zespołom doradców. Zespoły doradców miały 90 minut na wypracowanie stanowisk (i w międzyczasie na kolację). Ok godz. 20.30 Szef Krajowego Sztabu Antykryzysowego zwołał w Sali Kinowej - sali konferencyjnej - pierwszą odprawę. Sprawozdawcy poszczególnych zespołów relacjonowali swoje stanowiska w formie pięciominutowego wywodu. Szef Sztabu oceniał ich wartość merytoryczną i na koniec przyznawał punkty. Wyniki były natychmiast upubliczniane. Szef KSA przedstawił swoją opinię o rozwoju kryzysu i metodach jego zapobiegania. Wtedy głos zabrała Loża Arbitrów, która przedstawiła tajny do tej pory opis fazy II. Szef KSA poprosił zespoły o rady. Zespoły miały na to 45 minut. Kolejna odprawa była przewidziana na godz. 22.00 i odbyła się według wspomnianej już formuły. Wreszcie ok. godz. 22.30 Loża Arbitrów ogłasiła wyniki gry.


Opis konfliktu (faza I)

W Ulandii, kraju graniczącym z państwem Lachistan o strukturze politycznej, gospodarczej i administracyjnej identycznej z Rzeczpospolitą Polską, należącym do Unii Kontynentalnej (UK) i Sojuszu Obrony Półkuli Północnej (SOPP), wrze. Na ulicach stolicy Ulandii w mieście K. dzień i noc trwają demonstracje. Komentatorzy polityczni światowych mediów nie mają wątpliwości: Ulandia jest u progu wojny domowej, grożącym podziałem kraju na dwie części - północną i południową.

(Pozostała część opisu, która publikujemy poniżej, była do godz. 18.30 w dniu 18 kwietnia 2007 r. zastrzeżona do wyłącznej wiadomości członków Loży Arbitrów oraz Krajowego Sztabu Antykryzysowego.)

Ulandia - kraj o powierzchni 500 tys. km kw., zamieszkały przez 50 mln ludzi. PKB na głowę mieszkańca nie przekracza 800 euro, średnia pensja wynosi w wysokości 50 euro, co powoduje od dawna wzmożoną presję imigracyjną do krajów UK, zwłaszcza Lachistanu, ale również do Metanii. Kraj dzieli się wyraźnie na dwie części - północną, przeciwną jakimkolwiek zmianom, wrogo nastawioną do Zachodu, graniczącą z gospodarczym i militarnym kolosem - Wutiną oraz południową, gdzie ludność w większości opowiada się za wejściem do UK i SOPP.
Konflikt między prezydentem Ulandii popieranym przez mieszkańców południowej jej części, a premierem, którego matecznikiem jest północ, staje się zarzewiem wojny domowej. Mieszkańcom brakuje przede wszystkim rzetelnej informacji o sytuacji w kraju i zagranicą. Przez Ulandię przebiegają bardzo ważne szlaki transportowe: drogowe, kolejowe, lotnicze, ale nade wszystko rurociągi: gaz i ropa naftowa. Gdyby rzeczywiście tamtejszy konflikt przekształcił się w wojnę domową, Lachistan i inne kraje UK znalazłyby się w opałach.
Krajowy Sztab Antykryzysowy zwraca się z prośbą do zespołów doradców o przygotowanie opinii w następujących sprawach i zarekomendowanie decyzji:

1. Wzmożona imigracja a ochrona granic: wzmóc kontrolę graniczną, zamknąć granicę, utworzyć kordon sanitarny, wysłać siły rozjemcze, otworzyć granice, przyjąć falę imigracyjną, dążyć za wszelką cenę, żeby konflikt nie spowodował fali imigracyjnej, a jeśli tak, to jak? Inne opinie o scenariuszu rozwoju wydarzeń mile widziane.

2. Wpływ konfliktu w Ulandii na sytuację w Lachistanie i UK: integracja sił politycznych na rzecz pomyślnego rozwiązania konfliktu, waśnie i spory w parlamencie, czy ogłosić stan wyjątkowy w województwach przygranicznych, jak pobudzić społeczeństwo unijne do pomocy na rzecz Ulandii, pozbawionej zwłaszcza rzetelnej informacji? Inne opinie o scenariuszu rozwoju wydarzeń mile widziane.

3. Wpływ konfliktu na bezpieczeństwo energetyczne Lachistanu. Możliwe sposoby działania dla zabezpieczenia dostaw z/przez Ulandię. Wprowadzić zawczasu kartki na paliwo, prosić inne kraju UK o pomoc, negocjować z państwem Wutina zwiększone dostawy, o ile tenże nie zaangażuje się bezpośrednio w konflikt w Ulandii, ograniczyć ruch kołowy, nie przejmować się sytuacją. Inne opinie o scenariuszu rozwoju wydarzeń mile widziane.


FAZA II

O przebiegu FAZY II organizatorzy powiadomili osobiście członków Loży Arbitrów zgodnie z jej funkcją działania "Deus ex Machina".